Hala ere, orain arte ez dut inongo jakingurarik izan zuhaitz horren jatorriaren inguruan. Lehengoan, baina, platanoz marraztutako halako bide batetik nindoala, ikertzea erabaki nuen. Begira hasi, eta hara zer aurkitu nuen. Hibrido bat da, XVII. mende inguruan sortua antza, baina ez dago argi non, nahiz eta berehala hedatu Europa osoan. Jakina da, berriz, hibridazioa Platanus occidentalis eta Platanus orientalis izeneko zuhaitz biren artekoa dela. Hau da, batak, Mendebaldekoak, Ipar Amerikan, gaur egungo Estatu Batuetan du jatorria, eta besteak, ostera, Ekialdean, Asian, gaur egungo Iranen inguruan. “Asko da ba!”, pentsatu nuen, mundua gaur egun zelan dagoen ikusita; naturak posible izan duena, ezin pertsonak.
Beti gustatu izan zaizkit platano zuhaitzak bide bazterretan, albo bietatik luzatzen direnean, pasabide moduko bat eginez. Eguzki printzen galbahe, sortzen dituzten argi jokoengatik ditut gogoko, edo garaiak direlako, ia zerua ikutzeraino; euren hosto zabalek ematen duten babesarengatik maite ditut beharbada. Ez dakit. Platano zuhaitzak, bestela ere, oso presente egon dira beti nire bizitzan, Abadiñoko etxe aurrean, Ferixalekuan, Gaztañodin… zenbatetan ibili gara olgetan umetan euren gerizpean orri eta azal lehorrekin.
ANBOTOKIDE izatea gure komunitatearen parte izatea da, euskararen erabilera sustatzea eta herrigintzaren aktibazioan pausoak ematea.
EGIN ZAITEZ KIDE!
EGIN ZAITEZ KIDE!