Oro har, lana, errekaduak, militantzia, norberaren kontuak, opariak eta hamaika eginbehar pilatzen dira zerrendan: urliaren urtebetetze erregalua, sandiari bidali beharreko mezuaren abisua eta berendiarekin geratzeko betebeharra. Horiek lehenak, atzetik: kartelaren diseinua, telefono konpainia aldatzea, etxean dauden hauts bolak kentzea, apunteak ordenatzea, dentistarenerako hitzordua hartzea eta artelan itxura hartua duten leihoak garbitzea. Edozer. horien arteko harremana, bakarra, zereginaren jabea: zu zeu.
Tartean, badaude azkar desagertzen direnak; zorionez, gainerakoekin batzerik ez duten betebeharrak; gustukoak, egiteko errazak, arinak, atseginak. Aldiz, badira zerrenda betikotzen dutenak: astunak, gogorrak, gorrotatzerainokoak. Zama bihurtzen diren horiek, eta gero eta pisu handiagoa hartzen dutenak. Burmuineko atzeko paretan iltzatuta geratzen diren horiek, euli nazkante bat legez.
Prokrastinatzea deitzen zaio horri, gizakiaren joera irrazionala diote. Izan ere, jakin badakigu egin egin behar dugula, baina nahiago atzeratu. Nahiz eta jakitun izan albo kalteak biziko ditugula. Gaupasaren bat lana bukatzeko, plan bati uko egin behar izatea, txantxarra eta mina eta erdipurdiko lan baten entrega, adibidez.
Latinetik dator hitza, procastinare. Ondo zekiten horiek zein zen, eta izango zen, gizaki askoren joera; ezen, hori gutxi ez, eta perendinare, perendinatu ere hiztegiratu zutela. Biharko ez, gauzak etzirako uztea, hain zuzen.
Osasun mentalaren alde, nahiko nuke beste ohitura batzuk hartu; hala, edozeinen gomendioren zain geratzen naiz. Bitartean, perendinatzen jarraituko dut.