Eduki hau partekatzeko esteka arbelera kopiatu da.
Azken eguna genuen hirian. Arratsaldeko zortziak bueltan izango ziren. Garona ibaiaren ertzetik pasiadan genbiltzan apirileko argi ederrena islatzen den orduan. Zubiak alderik alde, sorbeltzak hegan eta luxuzko itsasontzi erraldoi bat harrizko kaian. Ezusteko zauria erromantizazioaren profesionalontzat. Baina eguzkia lagun, oporretan geunden oraindik eta txor-txorrean jarraitu genuen amesgaizto modernoak atzean utzita. Bestelako munduak asmatzea da ezerezari aurre egiteko askotariko formen artean, aukera eraginkorrena. Hiri eder hartako gure balizko bizimoduak elaboratzen hasi ginen orduan. Parean geneukan guztiak apasionatzeko aukera eman zigun, egia esan. Fikzio hartarako inplikazio emozional zein materialak zehaztu ondoren, zinema bihurtutako eliza zaharreko kafetegi batean eseri ginen ipuina musuzapietan idaztera.
Egunotan Mañaria erreka albora hurbildu naiz arratsalde hura luzatzeko asmoz. Konspiratutako bizimodua oraintasunetik eta hemenkeriatik pentsatzen jarraitu dut baina trasatlantiko bat sartu zait loriaren eta zauriaren artean. Profesionalok, ordea, badakigu udaberriko argia ez dela nolanahiko magia. Mailuki garaia dator, zikoinak kabia indartzen hasiak dira eta konplexutasuna talentu handiz narratzen duen jendea dabil hurbilean. Norbaitek edertasuna zer den galdetuz gero, dudarik gabe horiek seinalatuko nituzke disimulatutako keinu batekin.
Santa Ana plazako harrizko eskaileretan eseri eta zinema hartaz akordatu naiz berehala. Atea itxita duen eliza begiratu dut alderik alde, goi eta behe. Musuzapia atera eta zirriborro bat gehitu diot azkar batean.
