Oinazearen intimitatea

Erabiltzailearen aurpegia

Erlojuaren txirrinak jo baino lehen esnatu zara gaur beste behin, bart ia lorik egin ez baduzu ere. Bizitza azkarregi doala sentitzen duzun arren, zurrunbiloan barrena gidatzen zaituen inertzia e(ze)zagun horri erresistentzia jartzea ezinezkoa dirudi.

Trenaren abiadura motelduko zelakoan, zeure buruarekin eztabaidatzea erabaki zenuen: Goldman, Chomsky, Castoriadis eta horientzat soinu banda urratu bat, begietatik entzuten ez den horietakoa.

Izan ere, musika bereziki maite duzu, baina ez edozein. Gorputz instrumentala eta letrek osatzen duten dikotomia banaezina izan beharko litzateke, baita esaten eta egiten denaren arteko erlazioa ere: emantzipazioari abestu emantzipazioa praktikatzen den bitartean, koherentziak duen oreka eder bezain ahul hori.

Zoriontasun etengabea oximoroia eta dogmatismoa delako, minaren edertasunari ere kantatzen dio zure soinu bandak. Ultra-baikortasunean oinarritutako sistema honek ezinegona ezkutatzera behartzen gaituen arren, giza-legea horrelakoa da funtsean: hauskorra, ahula eta kaotikoa.

Horregatik, utopian sinistea oinez egiteko modu bakarra dela erakutsi zizun Galeanok, baita utopia errealitate bihurtu duten musika talde handiek ere, txikiak bailiran. Fugazi eta Dut hil zitzaizkigun, eta bueltatu diren modu berean, abisatu gabe joango da Lisabö. Disfrutatu ditzagun behintzat, gure oinazearen intimitatean.