Ederto bizi nintzela pentsatuko duzue, baina urrezko kaiola batean bizi nintzen. Iluntzean ez nuen aukerarik kalera bakarrik ateratzeko, beldurrezko mila istorio kontatzen zizkidaten mehatxu modura. Irtenez gero, zerbait gertatuz gero, akabo, nire errua zatekeen. Bakarrik ateratzea ere! Egunez bai, baina korrika egiteko prest, zapatila erosoekin.
Bizitza hura atzean utzi nuen. Paisaia berdeak arnasteko aukera berreskuratu nuen, kalean bakarrik, lasai eta astiro ibiltzeko ohitura zaharra, hori bai urrea.
Poztasunak gutxi iraun zidan, baina; inguruan urrezko kaiolatxoak eraikitzen hasi ziren, igerileku, gimnasio, jolas-gela eta hesiekin batera.
Luxuzko etxe eta bizimodu guztiek dute horma bat, hesi bat. Babestu beharrekoa barruan egoten dela sinetsarazten digute, baina ez dago askatasun kaiolarik.