[IRITZIA]: Pil-pilean kozinatutako ezkaratza

Garaipen hori antzinako sukalki bat bezalakoa izan da, su motelean prestatua. Zapore ezin hobea duten platerek bezala, lorpen horrek pazientzia, iraunkortasuna eta maitasun amaigabea behar izan ditu eskolako gurasoen elkartearen eskutik. Hamar urteko borroka nekaezinaren ondoren, arian-arian prestatzen denak, erresistentzia eta duintasuna osagai izanik, askoz gustu hobea duela ikasi dugu. Hala ere, oraindik mingotsa egiten zaigu jakitea, su hori, gehiegi berandutu zaigula, pospoloak eskuan zituztenen utzikeriagatik.

Ezin dugu ahaztu Udal Gobernuaren eta Gobernu Autonomikoaren moteltasun eramangaitza. Bere burokrazia errezeta bidegabe baten osagaia izan da, belaunaldi osoa elikadura osasungarria izatetik urrundu duena. Hogei urtetan aurrez prestatutako janaria izan da haien erantzukizun bakarra; haiek epeak luzatzen zituzten bitartean, milaka haurrek sasoiko produktuez gozatzeko eskubidea galdu zuten. Arrakasta hori ez da gurea bakarrik; Durangaldeko eskola publikoetako IGEek osatutako "Berton Bertokoa" mugimenduarena ere bada. "Gure platera, gure aukera" plataformatik jasotako laguntza ere ezinbestekoa izan da, baita Zabalarrako zuzendaritzarena ere, guda horretan beti sinetsi baitute.

Baina ez dadila inor nahastu: plater hori bukatu gabe dago oraindik. Gure sukaldeak gertuko produktuez soilik betetzeko borrokan jarraituko dugu, diru publikoak gure tokiko ekoizleen biziraupena lortuko duela bermatuko dugu, gure kulturaren zaporea bizirik mantentzeko laguntza eta beharra baitugu. Ez dugu atzerapausorik emango jantokiko begiraleek, gure seme-alaben zaintzan zutabe direnek, lan-baldintza duinak izan arte. Sukaldaritza bidezkoa izan behar da lurretik platerera heldu arte.

Gaur, Zabalarrako jantokiko mahaietan elikagaien justizia dastatzen hasi dira. Garaipen hori gozatzeko eta gure eskatzeko suak gori-gori irauteko unea heldu zaigu. Frogatu dugu familiak elkartzen garenean errealitatea, platerez plater, eraldatzeko gai garela, gure seme-alaben osasuna hauteskundeetako promesa izateari utzi eta eguneroko errealitate bihurtu arte, zero kilometrokoa eta guztiz zaporetsua.

On egin!